من هر چه می کشم از یک نگاه توست

ای کاش کور می شدم آن لحظه ی نخست

گفتند اشک خاطره را پاک می کند

طوفان گرفت درمن و عشق تو را نشست

از بس که پشت نرده ی شب گریه کرده ام

احساس می کنم که صدایم صدای توست